Hugelkultura – wydajny rodzaj uprawy roślin

Czym jest hugelkultura? Samo określenie wywodzi się z niemieckiego słowa „Hügelkultur” („uprawa na wzgórzu”). Zostało rozpowszechnione przez Seppa Holzera, określanego w wielu źródłach mianem „zbuntowanego rolnika”, który podejmował się różnych eksperymentów, aby zwiększyć wydajność plonów na swojej farmie.

Jednocześnie próbował nie naruszyć charakteru samego miejsca, gdzie prowadził gospodarstwo. Efektem tych działań były prace nad podniesionymi grządkami wypełnionymi gnijącym drewnem, które dziś nazywamy hugelkulturą.

Jak stworzyć grządki w ramach hugelkultury?

Hugekultura jest często tłumaczona dosłownie jako „uprawa pagórkowata”, ponieważ jej charakterystyczną cechą jest to, że grządki w tej uprawie są wzniesione na odpowiednią wysokość, przybierając kształt wzgórza lub kopca. Od tradycyjnych grządek podniesionych wyróżnia je jednak zawartość, którą stanowi nie ziemia, ale przegnite drewno. Mogą być to zarówno wilgotne gałęzie, konary, pnie, jak i korzenie drzew. Drewno tnie się na bale, a drobniejsze gałęzie układa się w podłużne mniejsze stosy. Na dno kopca układamy najgrubsze kawałki drewna (można użyć nawet spróchniałych desek z mebli), następnie mniejsze kawałki, jednocześnie wypełniając wszystkie szczeliny skoszoną trawą, odpadkami lub inną materią organiczną, jaką mamy pod ręką. Zewnętrzną część wału stanowi materiał kompostowy, mogą to być liście i nawóz, a na samym wierzchu kopca kładziona jest gleba i formowane są podłużne grządki.

Wały powinny mieć grubość około 1,5 metra oraz wysokość około 2 metrów, przy czym należy pamiętać, że w pierwszym miesiącu uprawy grządka obniży się o około 30 cm. Jest to związane ze stopniowym uwalnianiem wody przez drewno, dlatego warto stworzyć wyższą grządkę już na początku. W pierwszym roku uprawy zaleca się sadzenie roślin płytko ukorzenionych, które nie wymagają dużej ilości azotu w podłożu. Już w drugim roku gleba jest na tyle żyzna, że można urozmaicić uprawy.

Jeśli chodzi o rodzaj drewna, jaki można wykorzystać do stworzenia hugelkultury, niestety nie każde drzewo nadaje się do zakopania jako żyzny nawóz. Należy unikać używania orzecha czarnego, który jest toksyczny dla wielu gatunków roślin oraz wiśni, ponieważ jest niebezpieczna przy spożyciu przez zwierzęta. Z kolei robinia akacjowa nie będzie dobrze gnić, ponieważ jej drewno jest zbyt twarde. Idealne gatunku drzew pod hugelkulturę to jabłoń, olsza, wierzba lub topola.

Zalety hugelkultury

Niekonwencjonalne grządki typu podniesionego wyróżnia kilka istotnych zalet. Przewagi hugelkultury nad uprawą tradycyjną to przede wszystkim:

  • dłuższy okres wegetacyjny roślin: drewno przy rozkładzie emituje energię cieplną, która ogrzewa wał od wewnątrz
  • wysoka żyzność: drewno zakopane wewnątrz kopców dostarcza składniki odżywcze dla roślin przez okres 15 do 20 lat i przez cały czas podłoże jest bardzo żyzne i wilgotne
  • łatwiejsza pielęgnacja: drewno stopniowo uwalnia zgromadzoną wodę, dlatego też w drugim roku hugekultury grządka nie wymaga podlewania,
  • możliwość uprawy wymagających gatunków roślin: spróchniałe drewno magazynuje spore ilości wody, co umożliwia uprawę roślin mniej zasobnych w wodę
  • większy komfort uprawy: z uwagi na wysokość grządek, nie trzeba się schylać przy pracach pielęgnacyjnych. Hugekultura umożliwia uprawę ogrodnikom o każdym wzroście, także osobom na wózkach inwalidzkich.

Przed okresem jesienno-zimowym warto obudować hugekulturę z wierzchu grubszą warstwą ziemi. Zazwyczaj w zimie pagórek z grządkami może osiąść na kilka centymetrów i na wiosnę czasem trzeba dokonać poprawek w jego strukturze i kształcie, choć nie zawsze jest to konieczne.

Autor artykułu
Artykuł został przygotowany przy współpracy z firmą www.target.com.pl – producentem nawozów i środków ochrony roślin do ogrodu.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *