Koń towarzyszem wojownika i przywódcy

Udostępnij ten artykuł

Oswojenie konia miało wiele zalet, a zwierzę to w sposób znaczący przyczyniło się do rozwoju naszej cywilizacji. Pomagało ono w pracach polowych, pomagał on przemieszczać  się z jednej osady do drugiej, pomagał również wojownikom. Konie były wykorzystywane przez armie, powstała nawet specjalna formacja bojowa wykorzystywana przez wojska. Mowa tutaj o kawalerii zwanej również jazdą lub jeszcze inaczej. Ale na koniach jeździli również przywódcy.

Na pewno nie raz widywaliście zdjęcie marszałka Józefa Piłsudskiego na jego wiernym rumaku – Kasztance. Była to klacz, która w kłębie osiągała 150 cm. Nie była więc wysoka. Miała charakterystyczne kasztanowe umaszczenie skąd wzięło się jej imię. Miała ona białą łysinę oraz cztery nadpęcia. Ta piękna klacz pozwalała jedynie Marszałkowi siedzieć na swoim grzbiecie, innym na to nie pozwalała. Na niej był on widziany niejednokrotnie i uwieczniony w postaci zdjęć, obrazów i opowiadań. Klacz urodziła się między rokiem 1909 a 1910, co nie jest do końca pewne. Zmarła w roku 1927 wiernie służąc Marszałkowi przez te wszystkie lata. Została ona godnie pochowana, jak przystało na wierne zwierzę znamienitego wodza.

Innym słynnym koniec służącym wielkiemu przywódcy był Bucefał. A jeździł na nim sam Aleksander Wielki, wybitny wódz, który dokonał wielu znaczących zwycięstw dla swojego narodu. Aleksander konia tego odkupił od niejakiego Philenicusa, który był farsalczykiem. A zapłacił za niego trzynaście talentów. Koń ten charakteryzował się specyficznym kształtem czaszki oraz białym znamieniem. Podejrzewa się, że stąd wzięło się jego imię, w języku greckim bukefalos znaczy „byczogłowy”. Istotne jest jednak to, jak służył swojemu panu, a dobrze mu służył. Na koniu tym Aleksander brał udział w wielkich bitwach wychodząc z nich cało. Razem z koniem, który również atakował wrogów. Nierzadko odnosił rany, które jednak go nie załamały. Aż do ostatniej bitwy, która miała miejsce w bitwie nad rzeką Hydaspes. Miało to miejsce w roku 326 przed naszą erą podczas kampanii indyjskiej. Koń ten doznał bardzo ciężkich obrażeń. Zdołał jednak ostatkiem sił wynieść Aleksandra z bitwy i dopiero potem umarł. Taki był to druh.

A tonie wszystkie legendarne konie równie zacnych przywódców. Również Napoleon czy polski Jan III Sobieski dosiadali unikalnych rumaków, które pomagały im wypełniać ich obowiązki. Koniem Jana III Sobieskiego był jasny kasztan o imieniu Pałasz. Na grzbiecie tego konia król uszedł przed turkami w bitwie pod Parkanami. Było to w roku 1683. Na koniu tym król dokonał wielu zwycięstw przewodząc swoim wojskom.

Konie wielkich wodzów musiały zmagać się z niemałymi wyzwaniami, godnymi bycia dosiadanymi przez swoich jeźdźców. Musiały one być szybkie i zwrotne, aby wodzowie mogli się na nich sprawnie przemieszczać w kluczowe miejsca. Musiały one być odporne, aby nie paść w pierwszej bitwie, w której przyszło im brać udział. I nierzadko ratowały swoich wodzów z opresji. A śmierć wodza byłaby dotkliwą stratą. O koniach tych nierzadko opowiadano legendy. I jak to w każdej legendzie bywa i tu było ziarnko prawdy.

Portal Koński.pl pomógł nam przy pisaniu tego artykułu.


Udostępnij ten artykuł

Leave a Comment